W spodniach czy w sukience

Hehehehe, czy ty jesteś grzeczną dziewczynką, która chce iść do nieba, że co, bo niedosłyszałem, nie masz już dokąd, cholero? Szlag cię trafił, no i o czym myślałaś tak sobie pukając. We drzwi. Co to ja jestem, caritas, albo jakiś anteportas? Wejdź, wlazł, czy jak ci tam w domu mówią, kurdebalans. A za przeproszeniem Ania. Kurwa, co za ania, wy wszystkie anie jesteście. Czy ja pytałem się, jak masz na imię? Co to mnie może obchodzić? No zastanów się. No zastanów się, bo tu może piekło jest i źle trafiłaś. Dlatego właśnie jest gorąco, ale ja dziewczynki z zapałkami nie zapraszałem. Dlaczego jestem niegrzeczny? Bo nie lubię być grzeczny, proste?  Mnie też chuj strzela, że jest mokry śnieg, no i że nie masz dokąd iść w tych butach. Gdzieś je kupiła? Pewnie w biedronce, to se usiądź. Albo wstań, herbata jest w szafce, czajnik widzisz, gdzie z tymi łapami, nie ta szafka! No gdzie kurwa w tych butach, ściągaj! Majtki też możesz, przez głowę. Mało śmieszne, mało śmieszne, a czy ja cię do cyrku zapraszałem? Kto pukał, może ja pukałem? To stul ryja, kubek w łapki, chleptaj herbatę i spadaj. Jaka kontrola? Legitymacja? Ty wypłoszu! Jesteś z Agencji, hehehe modernizacji rynku rolnego, kurwa w zimie. Zastrzelę psa, nosz kurwa zastrzelę psa, że cię pizdo nie wyczuł, to już obmiary zimą robicie? Ten pierdolony azor. To takie teraz wydekoltowane pindy w śnieg wysyłają, na obmiary kontrolne… Co z tego, że masz sweter, ja dekolty widzę, bo mam rentgena w oczach. No idź, zrób se obmiary, bo ja już zrobiłem. Powiem że to nie jest nie jest 906 090. Dlaczego moja działka ma mieć numer 4? Jakie 4? Ja mam 18. Cztery w hektarach? No, mów tak od razu, ja podawałem w centymetrach. To znaczy miałbym nawet 20 gdybyś ty miała 906 090 czyli 90 60 90, hehehehe, dlaczego mało śmieszne i żenujące? Weź nie pierdol o satelitach, może jeszcze marycha spod śniegu wystaje? No to co jeszcze robisz na umowę zlecenie? Dlaczego od razu cham i zawołam kolegów? Że masz prawo łazić po mojej ziemi pod moją nieobecność, ok, według mnie ja mam prawo odstrzelić cię na mojej ziemi, zwłaszcza po zmierzchu, miałem nie wypuszczać psa z domu, bo się suki w okolicy gonią, ale sama tego chciałaś. Dlaczego mam na spokojnie. Przecież job twoju mać ja jestem na spokojnie. To ty się wpierdalasz w mój miły za przeproszeniem wieczór. Sąsiad to by miał kulturę, z flaszką przyjść, a ciebie kuźwa nosi po nocy w butach z biedronki. Jak te suke.
- Azor, naści, jakaś pani do ciebie!

Monolog wewnętrzny przeprowadził nieoceniony

Wg 108

 

Muzyka

 

Dyskusja u Angie na temat ważności czy też nieważności narzędzia, zwanego Internetem sprowokowała mnie do napisania tego, co postaram się ująć poniżej, jeśli mi się uda. Bo to, że Internet w obecnych czasach jest czymś, bez czego trudno wyobrazić sobie życie, dla mnie nie podlega dyskusji. Po prostu niedasie. Nie da się funkcjonować bez netu, ani w skali makro, ani w skali mikro. Nawet, jeśli ktoś używa go tylko do puszczania przelewów i nie jest podłączony do sieci w domu ani w pracy. Nie będę po raz kolejny wymieniać, dlaczego tak jest, bo wszyscy_śmy śledzili dyskusję w tym temacie. Zaiste, bardziej, niż łącza stałe i radiowe, interesują mnie związki międzyludzkie. Najbardziej moje własne, ale czasami poczyniam też obserwacje na temat układów cudzych. I to mnie właśnie niezmiennie zastanawia, jeśli chodzi o virtual. Można mieć kolegów z pracy, ze studiów, z podwórka i spod budki z piwem. Można mieć też z netu. Niczym się to nie różni, poza formą kontaktu – oko w oko, czy via net. Słowo pisane, czy słowo mówione. I teraz chodzi mi mianowicie o to, że jeśli potrafimy się być kolegą, przyjacielem, czy Muzą w życiu realnym, to potrafimy też przyjaźnić się, kolegować i dawać natchnienie w necie. Kiedy słyszę teksty, że „to tylko net”, „nic tu nie jest naprawdę”. „tutaj tylko żartujemy” – od razu włącza mi się kontrolka. Już pisałam. Nie wierzę, że na potrzeby sieci można sobie wymyślić imidż trzpiotki, a realu być oczytaną intelektualistką. Bo to wyjdzie, i to bardzo szybko. Jeśli normalnie pochylamy się nad drugim człowiekiem, potrafimy go wysłuchać, niekoniecznie radzić, ale dać się wygadać i w miarę możliwości pomóc, to będziemy to samo robili w tym second lifie., w którym wszyscy tkwimy po uszy, choćbyśmy się nie wiem jak zapierali, że jest inaczej. Jeśli wchodzi się w jakiś układ z drugim człowiekiem, jest się z nim blisko, a nawet bardzo blisko, przynajmniej składa się takie deklaracje o bliskości i o znajomości go, jak własnej kieszeni, to ta bliskość nie może polegać tylko na wymianie ciumków pod publiczkę, i rozmów w konwencji żartu. Ale też, a przede wszystkim na tym, co dzieje się w zaciszu na przykład komunikatora, czy telefonu, kiedy nikt nie widzi, kiedy nie trzeba grać w spektaklu pod tytułem „Dystans”. Czy zna się realne problemy, bolączki, kłopoty z pracą, kłopoty z dziećmi, kłopoty z kasą, z sąsiadem, z kolegą i huk wie z czym jeszcze. Czy też nie chce się o nich słuchać w myśl dewizy, że tutaj jesteśmy tylko po to, żeby się bawić. I wtedy sobie myślę, że skoro takim egoizmem wykazujemy się TU, to taki sam nam towarzyszy TAM. Bo nie da się mieć dwóch twarzy.
Osobiście mam to szczęście, że jest słuchana, wysłuchiwana, a nawet ciągnięta za język, kiedy się zacinam w sobie, a za odpowiedź mam tylko i wyłącznie łzę na końcu rzęsy. I mam nadzieję, że potrafię też słuchać, wysłuchiwać i wsłuchiwać się. Jeśli nie, to żądam, aby mnie zastrzelić.

*

 

 

Enya

 

W długie zimowe wieczory zbierały się we wsi baby przy skubaniu pierza, łuskaniu grochu i wypiekaniu podpłomyków. Światlo lampy naftowej rzucało cienie na glinianą podłogę, pod blachą buzował ogień, za kominem popiskiwał rozbudzony świerszcz. Bajanie ogarniało kąty izby.

Dawno temu żył we wsi ubogi chłop Jasiek. Chałupa chyliła się ku ziemi coraz bardziej, liche poletko prócz kamieni, szczawiu i ostu niczego nie rodziło. Spod kępy olch za ugorem ciekła jasna struga wody, zmieniająca się po chwili w niewielki stawek. Nawet zimą źródełko olchowe wodę wyrzucało nie zamarzając nigdy.
Jasiek studni nie potrzebował, wodę ze źródełka czerpał, sobie i kozie nosił. Nastało upalne lato. Od tygodni nie spadła kropla deszczu. W skwarze słonecznym wysychały studnie i potoki, więdły uprawy, takiej suszy nie pamiętali nawet najstarsi we wsi. Olchowa woda na Jaśkowym polu wciąż płynęła, jakby zaczarowana.
Zazdrościł tej wody biedakowi bogacz, którego pola sięgały aż po wzgórza. Ugadał się z miernikiem, który pola mierzył i granice ich wyznaczał, tym łacniej, że ziemię za Jaśkowym stawkiem wiosną nabył. Nie pomogły tłumaczenia o ojcowiźnie z dziada pradziada, nie pomogły łzy. Odmierzył miernik pole tak sprytnie, że olchowe źródełko na ziemi bogacza się znalazło.
- Za krzywdę moją będziesz po śmierci ziemię mierzył tysiąckroć – przeklął Jasiek miernika. Do tobołka dobytek spakował, kozę na powróz wziął i ślad po nim zaginął.
Mijały lata. Zmarło się we wsi bogaczowi, zmarło i miernikowi.
Tydzień nie minął od pogrzebu, gdy po okolicznych polach światełko czerwone snuć się zaczęło, wieczorami i nocą, aż do trzeciego kura. Przemierzało zagony i przy olchowym źródełku przystawało. Niósł się wtedy spod miedzy przeraźliwy krzyk lelka. Duch miernika krzywdę Jaśkową przeliczał, spokoju nie zaznając.
Mówili we wsi, że kiedy się go zobaczy, trzeba cichcem uciekać, pacierze klepać, drzwi i okna znakiem krzyża znaczyć, a do świtu z chałupy nie wychodzić. A już broń boże gwizdać. Tego bowiem pokutujący nie znosił. Jak błyskawica za gwiżdżącym biegł i oczy wypalał. Było, że dwóch parobków którzy się odważyli, do dworu pognał i choć umknąć zdołali, to ze strachu, znaku krzyża na drzwiach uczynić zapomnieli.
Przeszła dłoń pokutnika przez drewno jak przez masło, znak straszny na twarzach żartownisiów wypalając.

Po takim bajaniu, kumy ociągały się z wyjściem z chałupy, gospodarza prosząc o odprowadzenie. Czasem i do trzeciego kura czekały, by bezpiecznie przejść miedzą, obok Jaśkowego źródła.

***
Nie wiadomo czy to bajda, legenda czy glizda
spisała Wiewiórka, znana niektórym z nazwiska.

 

Wg 108

PS. Dziękuję, Wuguś. Tobie i Wiewiórce.

 

 

 

tuba

 

 

I mamy zimę. Trochę ona wiosenna i nieśmiała, bo to, co spadnie, niedługo topnieje. Przynajmniej u mnie tak jest. Styczeń pomału dogorywa, jeszcze w lutym może ścisnąć mrozem w celu wymrożenia robali i zarazów, bo marcowa zima, to może nam naskoczyć na pygostyl. Nam, wolnym i błękitnym ptakom blogosfery, można skakać na dowolne miejsce. Niestraszne nam zawieruchy, ulewy, burze, palące słońca innych galaktyk, i smagania kosmicznymi wiatrami historii. Przetrwamy każdą niepogodę, dokarmiając stworzenia boże niezależnie od pory roku, dnia i miejsca. Będą jadły nam z rąk i z czasem dadzą się oswoić. Tak to już jest w przyrodzie. Jednak mamy obowiązek pamiętać, że jesteśmy odpowiedzialni za to, co oswajamy.

 

 

 

Koziorożec

 

Ogłoszenie pierwsze. Zakończył się etap głosowania smsowego w konkursie na Bloga Roku 2011. Nasi reprezentanci zaszli wysoko, chociaż jeśli się ma dużo, zawsze się chce więcej. A tak – pozostał mały niedosyt. Szczególnie, jeśli chodzi o Maxa, który powtórzył wynik Kacia z ubiegłego roku i uplasował się na trzynastej pozycji. A blogów było grubo ponad cztery setki.W tym roku nie liczę już na cud blogów z równą ilością głosów i awansowania do finału rzutem na taśmę, bo nic dwa razy się nie zdarza, a cuda to już na pewno nie. Chociaż…
Angie utrzymała miejsce w pierwszej trzydziestce, konkretnie dwudzieste siódme miejsce, co jak na kategorię, która sobie niefrasobliwie wybrała i na szanse, jakie jej niektóre Damy /kaszle/ dawały, stanowi bardzo fajny wynik. Tym bardziej, że na jej blogu i na jej pisaniu nie pozostawiono suchej nitki i używano sobie w obrzydliwy sposób. Miejsce to cieszy również, szczególnie w aspekcie poparcia tych Dam dla innego bloga, w innej kategorii, który to blog pozostał gdzieś w ogonach, poza trzecią trzydziestką. Tak to jest, kiedy się dużo ryczy, dużo deklaruje, a za deklaracajmi nie stoi zupełnie nic. Słowa, słowa, słowa.
Tak więc gratulacje dla Maxa /czekamy na cud? czekamy! co mamy nie czekać/ i dla Angie. No i – rzecz jasna – dla Mirki, która trzyma się trochę na uboczu TWA, ale bywa dość regularnie, szczególnie u Maxa i Angie. I oczywiście podziękowania dla wszystkich za fajną zabawę, którą znowu w tym roku mieliśmy szansę uskuteczniać na T2 i na blogach z kręgu TWA.
Postanowiliśmy z Kaciem, ze za rok wystartujemy w konkursie jako TWA w kategorii „Profesjonalne”, tylko jeszcze zobaczymy, w czym konkretnie będziemy się specjalizować. Jesteśmy tak wszechstronni, wszyscy razem i każdy z osobna, że sądzę, iż dziedzinę wybierzemy bez trudu, osiągając jak zwykle consensus.

 

Ogłoszenie drugie.
Nasza Deluzja, nasza blogowa duma i chluba, nasza nadzieja polskiej immunologii, moja kompanka od fast foodów kończy dziś pewną, niewielką liczbę lat. Z tej okazaji chciałabym w imieniu swoim własnym i chyba w imieniu wszystkich tu zgromadzonych, życzyć jej z tej okazji tego, czego ona sama sobie życzy. Miłości, bo miłość to sól tej ziemi. A facet, który na nią – na Deluzję znaczy -  trafi będzie prawdziwym szczęściarzem. Ładna, mądra, błyskotliwa. I nasza. Czego chcieć więcej.W związku z tą miłością życzę jej męża poety, ale z głową do robienia kasy. Życzę jej też sukcesów na polu naukowym, załatania dziur w indeksie i biegu bez przeszkód w drodze do magisterki. Sto lat, Deluzyjcia :***

 

Piosenka z linki dla Deluzji. A tort dla wszystkich. A wieczorem… wieczorem powypijamy wszystko, czego nie udało się wypić wczoraj.
 

 
 

Dead man

 

 

Charmee uważa, że znalazła na mnie sposób, żebym pisał. Mianowicie: pisze komenta, że poker zaraz, za chwilę, niebawem, wieczorem, jutro (…) wstawi notkę. To nie jest fair, Skarbie! Zwłaszcza, że ostatnio nie mam jakoś parcia na pisanie. Może za przyczyną tego, leży za duża kumulacja problemów i spraw różnych do odhaczenia, takich prywatnych, codziennych, pracowniczych i nawet zwyczajnych jak mus ogarnięcia w domu, zrobienia jakiegoś żarcia, czy pranie. Przy czym, to ostatnie nijak ma się do pewnej leśniczówki, które to miejsce, dawało siły twórcze pewnemu piszącemu. A ja cóż. Mieszkam w miejskim zgiełku, choć trochę na uboczu, z każdej strony, patrzą na mnie okna sąsiadujących domów . Nie lubię zimy, a od jakiegoś czasu, upływające tygodnie powodują u mnie ‘katatonię’. Wstaję gdy jeszcze ciemno, wracam gdy już ciemno. Wydaje mi się, jakbym łaził w kieracie. Jakbym nigdy nie miał urlopu. Jakbym stał w miejscu, a wszystko wokół mnie wirowało i pędziło gdzieś w szalonym tempie. Zjadliwi dowcipnisie, powiedzą, że to kryzys wieku średniego, a mnie, normalnie nic się nie chce. Codziennie, gdy uda mi się zwlec z wyrka, mówię do siebie głośno odliczając: jeszcze 4 razy wstać, jeszcze trzy razy wstać, jeszcze dwa razy wstać itd. Wiem, że to minie, zawsze mija do następnego razu. Do kolejnej wiosny, aż kiedyś nie poznam swojej twarzy w lustrze. Dopadł mnie brat Ramzesa – Kryzys. Iiii tam, ani krztyny romantyzmu z siebie nie mogę wykrzesać. Siedzę tylko i patrzę, sam nie wiem gdzie i w jakim celu.  To ile kto ma tych cholernych kulek?

 

 

 

 

The Cure

 

Rzeczy mają się następująco. Albowiem dziś po południu jestem zajęta walką o byt w wydaniu lekko wyjazdowym, a Poker został przeze mnie ślicznie poproszony o nową nocię na T2, więc dopóki on nie napisze – parę słów ode mła. Jak wiadomo, do jutra trwa głosowanie smsowe w konkursie na Bloga Roku 2011. Maxcel, jako oficjalny kandydat TWA jest o maleńki krok od dostania się do finałowej dziesiątki. Wystarczy przeskoczyć parę /dokładnie 4, słownie: cztery/ blogi przed nim, aby bawić się dalej. Różnice w głosach są naprawdę niewielkie, rzędu dwóch, trzech, czterech.  Każdy głos się liczy, bo pamiętając zeszłoroczne zmagania Kacia, okazuje się, że można być nawet na trzynastym miejscu, a dostać się do finału ze względu na taką samą liczbę głosów kilku blogów. Jednak w tym roku nie ma co liczyć na taki cud i po prostu trzeba słać, co się jeszcze da. I czego się nie da też. Zróbmy rzut na taśmę i postarajmy się ukulać, co możliwe. Głosowanie trwa do jutra. Niestety – nie ustało mi się ustalić, do której godziny. Przypuszczam, że do dwunastej w południe, chociaż grom go wie. Może ktoś mądrzejszy nas oświeci.

 

Aby oddać głos na blog Maxcela należy wysłać smsa o treści G00257 na numer 7122.

 

W konkursie startuje też oczywiście Angie i sprawą honorową jest, aby wzbiła się jak najwyżej. Aby zagłosować na Angie należy wysłać smsa o treści A00893 na numer 7122.

 

To co? Do działania. Ostatnia mobilizacja, finisz. Do biegu, gotowi, start.

 

 

 

Szczur kończy gulasz mdły

Zanim się wszyscy zastanowimy nad istotą katastroficznych katastrof, a także nad tym, czy katastrofy mogą być niekatastroficzne, poniżej przedstawiam obiecane wczoraj streszczenie. Taka śmietanka do kawy od Wugusia, którą Charmusie /i nie tylko/ lubią najbardziej. Chociaż nie. Charmusie najbardziej lubią śmietankę do spirytusu z koglem moglem. Zatem voila:

Telewizja pokazywała płaczących ludzi. Kilka chwil wcześniej spikerka nie potrafiła opanować drżenia i zanosząc się szlochem opowiedziała o śmierci przywódcy. W jakiś czas później media przyniosły niusa o wyrokach dla tych, którzy publicznie za mało przekonywująco płakali.
My jednak mamy szczęście, bo w Polsce jest człowiek po wielekroć zmartwychwstały, który wypełnia pustkę słowiańską po Stalinie. Jeżeli ktoś lubi sieczkę we łbie, ekskrementy zamiast czekoladek, to mamy dla niego netowy adres. Przytulisko. Przystań. Miejsce, w którym czas zatrzymał się pewnego dnia, a dziś niejednokrotne dziewice obmywają starcowi zeschłe członki.
Redakcja Toteram ogłasza konkurs na wspomnienie: „Moje Pierwsze Zbesztanie czyli Czuła Wulgarność”.  Piszcie. Będzie nagroda. Numer telefonu komórkowego do pana M.
Nie może być tak, że będziemy wiecznie opłakiwać śmierć. Cieszmy się mądrością przyrody, życia  odradzającego się każdego dnia. Cieszmy się z kaganka oświaty, słów Trybuna, bo dzięki niemu wiatr wygrywa na fujarce rytm dnia.
Młoda dziewczyna napisała zabawną rymowankę. Nikt normalny nie traktuje tego poważnie, bo to impuls, nastrój, luz. Równie dobrze mógł to jednak być wypis z książki telefonicznej, bo i tak stary satyr do wszystkiego dorobi ideologię. Wpisujcie mu bałwochwalcze komentarze. Kiedyś i tak was zdepta, bo to nie dla was parchy tekst lecz tylko do NIEJ. List od współczesnego syna Judy i córki pewnego Kananejczyka, tego który co wieczór traci z siebie nasienie na ziemię.

Wg 108

PS. Wersja dla słabszych. Pisząc „do NIEJ” Wuguś miał na myśli wiadomo kogo. I ten/ta „wiadomo kto” niniejszym przeprasza za rykoszety, którymi obrywają wszyscy, którzy trzymają się obok, blisko i bardzo blisko :)

 

Careless Whisper

Stara to prawda, że syty nigdy nie zrozumie głodnego. Syty nie będzie rozprawiał w nieskończoność o jedzeniu, roztkliwiał się nad tą czynnością jako taką, gdyż jest to dla niego tak naturalne, jak oddychanie. Tak samo człowiek tolerancyjny nie będzie w kółko rozwodził się nad istotą i niezbędnością tolerancji, gdyż rzeczona tolerancja jest w niego wpisana tak samo, jak również rzeczone oddychanie.  Ktoś, kto posiada dystans do siebie i świata nie będzie na okrągło podkreślał, iż ów dystans posiada, trzymając przy tym zaciśnięte pięści, zęby w szczękościsk, mamrocząc „jestem człowiekiem szczerym i otwartym”, gdyż posiadanie dystansu i autoironii nie wymaga podkreślania na każdym kroku, iż jest się jego szczęśliwym posiadaczem. Tak to już jest na tym świecie, że ci, którzy deklarują, iż nie traktują na poważnie nic, co się dzieje tu, w wirtualu, w rzeczywistości tym wirtualem żyją, karmią się nim, karmią się cudzymi emocjami, cudzym życiem, cudzą zabawą i każdym napisanym słowem. I tak płynnie przeszliśmy od dystansu do zabawy. A od zabawy przejdziemy do poczucia humoru. Jeśli się owo poczucie posiada, patrzy się z przymrużonym okiem i uśmiechem od ucha do ucha na ramotki blogowe Pokera, czy Deluzji. Sama nie potrafię rymować, ale uwielbiam zabawy w rymowanki. I wiem, że nikt z nas tu zgromadzonych nie traktuje tych rymowanek w kategoriach poezji, bo to zahaczałoby o absurd. To jest gra, konwencja, po prostu. Chyba na każdym tak zwanym „spamerskim” blogu od czasu do czasu zdarza się wpadać w tę konwencję i rozmawiać ze sobą za pomocą rymów. Dlatego szczęka mi opada, a oczy me przecudne robią się wielkie i okrągłe ze zdziwienia, że ktoś wpada na pomysł, aby zabawne rymowanki blogowe potraktować jako wiersz i poddać go ocenie i interpretacji. No ja nie mogę! Krowa, która sama poprawnie zdania nie potrafi sklecić, a swoje notki kompiluje ze ściągniętych z netu fraz, nagle zabawia się w krytyka literackiego i z całą powagą analizuje radosną twórczość bywalców T2. Paranoja, debilizm, czy coś jeszcze innego? Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, iż Deluzja potrafi pisać bardzo dojrzałe, jak na swój niedojrzały wiek wiersze, potrafi też przezabawnie rymować. Ech, Deluzjo, że zwrócę się wprost do Ciebie. Kto by przypuszczał, że Twój wierszyk, tak pięknie wpisujący się w wielowiekową tradycję limeryków, tworzonych przez żaków, zostanie poddany gruntownej ocenie przez „profesjonalistów” blogowych, podających się za pedagoga i gajowego. Publikacja jednego zabawnego wierszyka karnawałowego, w którym dowcipnie i ciepło piszesz o przyjaciołach, tańcząc zwiewnie i młodzieńczo w korowodzie zabawowym sprawiła, że na stałe już weszłaś w oko intenetowego cyklonu. Teraz pochylą się nad Tobą z troska, jak to zostałaś ukrzywdzona tu, na T2 i będą próbowali wyrwać Cię z tej matni, z tego nałogu. A wszystko to pod sztandarem z dystansu i z plakietką „poczucie humoru rulez” na przywiędłej piersi, ze sztucznym grymasem, udającym uśmiech na zgorzkniałych ustach. Ech, wielu rzeczy muszą się od nas jeszcze nauczyć ci kombatanci blogowi. Między innymi dobrej zabawy i braku zadęcia. Ja mogę jeszcze dorzucić gratis kilka wskazówek, jak zdobyć i utrzymać mężczyznę. Tylko kurde. Mężczyzn szkoda… Ale słowo się rzekło, więc dorzucę.

PS. Przypominam, że wciąż trwa smsowe głosowanie w konkursie na Bloga Roku. Maxcel wypadł poza pierwszą dziesiatkę i obecnie jest trzynasty. Trzeba się sprężyć i ukulać jeszcze trochę smsów, gdyż różnice w pierwszej piętnastce naprawdę są niewielkie i będzie się to miądliło do ostatnich minut.

Angie również zapikowała o parę oczek, mimo zdobycia już trzech kulek, które dla innych, promowanych przez wyszczekanych, ale nieskutecznych pijarowców, stanowią barierę nie do przeskoczenia.

 Każdy sms na wagę złota, więc do boju. Pamiętajmy, że Kacio rok temu przez pierwsze dni był 50, ale jak zaczęłam mobilizować na poważnie czytaczy - od razu skoczył do pierwszej dziesiątki, więc nie zmuszajcie mnie do wyciągnięcia bata /faja/...

Numer Maxcela to: 7122, a treść: G00257

Numer Angie to: 7122, a treść A00893

 

   

Dziś na Toteramach znów mamy debiut. W roli debiutantki występuje nadzieja polskiej immunologii, moje wirtualne dziecię, czyli Wyzwolona_z_Liczb Deluzja. Za wstęp niech posłużą jej słowa, skierowane do mła. No to lecimy!

„Pewnego dnia wyruszyłam w internetowy świat w poszukiwaniu, nie wiem czego. Czasami człowiek tak ma, że czegoś mu brakuje, ale nie do końca wie czego. Więc może właśnie takie uczucie mi towarzyszyło. Od jednej strony do drugiej strony trafiłam do krainy Toteramy. Zostałam tam mile przyjęta, z uśmiechem. A jak człowiekowi jest dobrze, to chce więcej. Więc zajrzałam znów i znów. „Poznałam” cudownych ludzi. I pozwoliłam sobie…”

Sami zobaczcie, na co pozwoliła sobie Deluzja:

Pozwólcie, że dziś oprowadzi Was Wyzwolona.

Nie myślcie, że jestem szalona.

Chciałam pokazać Wam Toteramy osobiście

oraz powiedzieć, że tu jest zajebiście.

Opowiem Wam teraz krótką historię,

że usłyszałam kiedyś teorię,

iż to miejsce zakazane,

czyli dla mnie wskazane.

Zakazany owoc najlepiej smakuje, 

ten wie,kto choć raz spróbuje.

A teraz do rzeczy Moi Mili

coście tu licznie dzisiaj przybyli.

 

Kraj ten należy do Charmee Pokera,

zawsze mających w kieszeni jokera. :)

Uśmiechem codziennie witają,

czasem drinkiem, czasem wódkę polewają.

Poker jakże diabelsko dostojny 

mawiają, że bardzo przystojny.

Obok Charmee, z pięknym uśmiechem, 

męskie towarzystwo wita Ją z bezdechem.

 

Regularnie przybywa tu również inny panujący,

Katon,społeczeństwo i opinie badający.

Mądry, błyskotliwy, merytoryczny

i zawsze po prostu fantastyczny.

 

Angie tu także często się zjawia,

kobieta, którego niczego się nie obawia.

Urodą obdarzona, tak słyszałam,

potwierdzam, bo widziałam.

 

GuardAngel, Piękna Anielica,

delikatna pisarka – jasnolica.

Delikatne słowa w komentarze wplata,

każdą dziurę tu i tam załata.

 

Czasem poczytamy Varriorę przezabawną

miłą, ciekawą, mądrą i jawną.

Błyskotliwości można jej zazdrościć,

i na Jej włosciach można się rozgościć.

 

WG, zabawny krecik,osiołek,

co nosi ze sobą z bigosem kociołek.

Uśmiech na twarzach wywołuje,

przy Nim nikt się nie dołuje.

 

Dostojność, lekkość, piękne słowo,

o Maxcelu opowiem też to i owo.

Wiersze palcem i piórem maluje,

które każdy ze smakiem konsumuje.

 

Caddicus, co historiami zaskakuje,

każde Jego słowo oczkuje, pączkuje.

Na temat zawsze ma komentarze,

kryjcie się nudni bajarze.

 

O, jest i Cane, buty sznuruje,

od niedawna tutaj bytuje,

do konkursu na „idiotę roku” startuje

ze mną i innymi o tytuł konkuruje.

 

Chyba opowieści wystarczy

bo zaraz kot zawarczy.

Uczyć się trzeba immunologii,

bo mnie wywalą z biotechnologii.

 

Na koniec ulubiona piosenka,

aż mi wiruje sukienka.

Uśmiechnę się raz jeszcze, skłamałam,

do spania sukienki przecież nie ubrałam.

 

ulubiona piosenka