Rzecz będzie wspominkowa, bo to i czas po temu i nastrój odpowiednio jesienno listopadowy. Człowieka ogarniają jakieś takie sjerdceszczipatielnyje nastroje. Coś jak żal za utraconą młodością chmurną i durną, tęsknota do tych dawnych miejsc i ludzi, mających tak wielki wpływ na to, jak bardzo dzisiaj jesteśmy porąbani.

Zakładam (proszę, jaka jestem miła), że większość z nas, będąc młodym chłopięciem, wyruszyła w świat szeroki, a niegościnny zdobywać wiedzę. Jeden uczył się na szewca, druga na pannę sklepową, a niektórzy, w tym skromna ja, uczyli się, jakby się tu nie narobić, a zarobić i dorobić. Jak to z wiedzą bywa, najczęściej poszła sobie w las niewierna, zostawiając po sobie nikłe ślady, niczym hieroglify nie do odczytania.
Czas ten pozostawił jednak coś więcej. Pozostawił garść wspomnień po licznych imprezach ku czci, bez czci, bez honoru, z humorem, z okazji oraz z braku okazji i z paru innymi pamiątkami (np. Beaty pamiątka już strasznie ładna wyrosła i ma na imię Ania).

Co Wam tu będę szklić, wszyscy dobrze wiecie, co było trzonem, węzłem, częścią wspólną i nierozłączną owych imprez. Oczywiście, że przede wszystkim konieczna była grupa ludzi charakteryzująca się odpowiednim poziomem intelektualno – kulturalnym, no nie? Były też inne konieczności, a więc w kolejności:
- miejsce kaźni, znaczy tfu! imprezy. W miarę niekrępujące i obszerne, a jak krępujące i ciasne, to trudno…
- soki owocowe, w ilościach ogromnych i gatunku obojętnym, do tego jeszcze dużo piwa bezalkoholowego, no i jeszcze soki, dużo soków.
- muzyka, możliwie głośna, możliwie niemodna i nadająca się do wspólnego zaintonowania, najlepiej na cały regulator, najlepiej na wszystkie ryje i najstosowniej, po północy.

Muzyka ta stanowiła swoisty chwyt socjotechniczny, taki przemyślny wentyl bezpieczeństwa. Bowiem wiadomo, że pieśń patriotyczna, zaintonowana przez odpowiednią grupę ludzi o powyższej porze i z odpowiednim uczuciem weń włożonym, pobudzała odpowiednie czynniki do działań. Dzięki tym działaniom uczestnicy imprezy, we właściwym czasie rozgonieni, byli teoretycznie w stanie na drugi dzień bądź to uczestniczyć w zajęciach, bądź to udać się na łono rodziny, w celu oddania prania i pobrania słoików z zawartością oraz środków płatniczych na kolejne imprezy.

Do dzisiaj, jak słyszę kilka z ówczesnych przebojów imprezowych naszych, nie mających nic wspólnego z listami przebojów trójki, łza się w oku kręci i pieśń zaczyna w dudkach bulgotać.
Załączę ulubioną pieśń zatem, gdyż po soku ulubionym pozostało już tylko mętne wspomnienie (zwłaszcza “dzień po”).

Z nostalgicznym “pa”
Jędz@