Przeglądałam ostatnio archiwum i ku memu zdumieniu, jakaś siła nieczysta pożarła mi kilka tekstów. Siło nieczysta! Niniejszym oświadczam, że posiadam kopie i wszystko tu się pojawi jeszcze raz! Nie po to w pocie czoła tworzę, piszę, z trzewi sobie myśli przeczyste wyrywam, żeby jakiś podły nieczysty mi ograniczał moje dochody brutto (a co? nie wiedzieliście, że my tu zarabiamy?).
Dzisiaj zatem przypominam tekst, napisany w oku cyklonu i dlatego mi szczególnie drogi i przytulany do łona.

Czyli dlaczego jeszcze nie zostałam sławną pisarką.
Niektórzy ludzie mają szczęście w życiu i na przykład mieszkają w miejscu, gdzie budzi ich śpiew ptaków, albo szum fal, albo dźwięk zaparzanej świeżo kawy (o ekspres, bądź czajnik mi chodzi). Ci przeciętnie szczęśliwi w ostateczności budzeni są przez drapiącego w drzwi psa, chcącego ” na siusiu”, bądź przez odgłosy przejeżdżającego tramwaju. Są jeszcze pechowcy, budzeni waleniem w drzwi – “POLICJA!!! OTWIERAĆ!!!” lub brzękiem wybijanej szyby. A na końcu tej listy jestem JA – Jędz@! Ha! Regularnie o godzinie pięknej, jeszcze przed bladym świtem, budzi mnie odgłos zgniatanych butem na betonie puszek, wyciąganych ze śmietnika. Mieszkam bowiem przy śmietniku (czyli tam, gdzie zasadniczo moje miejsce). Nie muszę chyba dodawać, że jak każdy, normalny człowiek kładę się spać o normalnej 1 w nocy, nie?
Zgniatanie butem puszek, jest chyba dobrze wszystkim znane, tak oto na chlebuś i coś do chlebusia zarabia kwiat naszego narodu oraz jego wizytówka.
Oczywiście już nie mogę zasnąć, przyziemne zdobywanie środków płatniczych trwa sobie dość długo, więc zwlekam się z łóżka, starając się nie nadepnąć na chrapiącego smacznie ślubnie zakontraktowanego i ze zwyczajowym -”kurrrrwa mać!” na słodkich usteczkach, podążam do kuchni. W ślad za mną jak dwie bomby do kuchni wpada żywy inwentarz, czyli kot z psem i natychmiast żądają napełnienia misek. Dzień się zaczął. Jako, że fabryka ryzykująca zatrudnianie mnie otwiera się dopiero o 7.00, postanawiam wykonać coś w rodzaju śniadanka dla całej rodziny, trochę poczytam, albo pomyślę, około 6.00 budzę resztę bandy. Po wykonaniu wszystkich porannych czynności udaję się, oczywiście spóźniona co najmniej o pół godziny, do fabryki. Wracając zahaczam o sklepy, by nabyć drogą kupna niezbędne wiktuały i już ok 17.00 jestem znów w “zaciszu” domowego ogniska. Nie muszę chyba również pisać, co przeciętna Matka Polka porabia do 1 w nocy. Normalka! Po prostu z wdziękiem pada na pysk…
Ale jak wiecie, dotąd zwykle znajdywałam czas na ulubione zajęcie, to jest czytanie blogów oraz czasami pisanie o swoich najtrafniejszych poglądach.
Tyle, że od tygodnia mam dodatkową rozrywkę. EKIPĘ REMONTOWĄ!
Wyrywają drzwi, prują ściany, wiercą, produkują gruz i zniszczenie. Acha! I żądają za to wszystko ciężkiej kasy!
Zaczynam się poważnie zastanawiać nad tym, czy nie przyłączyć do wymienionej już klasy pracującej, dorobić nieco żywej gotówki, przecież i tak nie śpię!
No i widzicie, jak tu tworzyć w takich warunkach, jak zdobywać tę swoją chwałę i sławę? Czy ja mam szanse na literackiego Nobla, albo chociaż na laptopa w nagrodę za najśliczniejszego bloga, skoro życie tak piaskiem po oczach i puszkami po uszach?
Możecie pomyśleć, że dobre imię Toteramy mogłaby podtrzymać choć Charmee? Taaaa, jasssne. Przecież jedyne co ona potrafi podtrzymywać, to żenujące rozmowy na czacie. I to by było na tyle, ponarzekałam sobie troszkę i nic mi nie lepiej… Kończę i do wkrótce! Obiecuję. że już niedługo wszystko wróci do normy. Jeszcze tego pożałujecie.

Jędz@

Update:
Remont zakończony, jak widać przeżyłam, niestety do dzisiaj w jego efekcie mam nerwowe tiki prawą powieką i nienawiść do złośliwych banków i ich ohydnych produktów.