Plecy mnie bolą. Uda mnie bolą i łydki też. I bark mnie boli. Jeden, lewy. Dlaczego mnie boli tylko jeden bark? To niesprawiedliwe powiem Wam.
Ale od początku.
Jak wspomniałam wcześniej, postanowiłam dać się ponieść fali, ogólnej modzie, owczemu pędowi i wybrałam się na gór szczyty celem nauki jazdy na nartach. Nie ma lekko, w grę nie wchodzi bowiem swobodne przenoszenie markowego sprzętu w markowym odzieniu, jedynie rzetelna, żmudna praca, zroszona potem, łzami i krwią.
Ubrałam się w gustowny czarny kombinezon z kreszu, trochę tylko nie do pary, do tego modny różowy szaliczek, buraczkową czapkę z pomponem, niebieskie rękawiczki. Żeby nie było dysonansu, narty mi dali seledynowe, a buciki do nich jaskrawo czerwone, na tym tle pięknie się prezentował mój purpurowy z wysiłku pychol. No szał pał i uprzęży! Wynajęto mi instruktora do nauki, pokazano miejsce kaźni i klamka zapadła.
Pierwsze i najważniejsze, czego nauczył mnie Pan instruktor było to, że mam upadać na boki, no i dzięki temu, dupę mam prawie nienaruszoną. Pokazał mi też niezwykle efektowny i efektywny sposób zjeżdżania:
- czubki razem, tył nart rozszerzyć! Rozszerzyć mówię! SZEROKO NOOOOGI!!!!! (no ciekawe, czy wie, jak się trudno nogi rozszerza, pffff!)
- kolana w „iksy” i na wewnętrznych kantach nart (no jasne, rozszerzyć, w iksy i kantować, nie ZA DUŻO NA RAZ? Proszę Pana???),
- wesprzeć się swobodnie na językach, rozluźnić i jedziemy! No niech mi Pani nie wjeżdża między nogi!!! (ojtam!).

Powiem Wam, fajna ta lekcja była!

A potem już sama sobie ćwiczyłam, pod czujnym okiem wyedukowanej tydzień wcześniej siostry i śwagra, który to śwagier służył głównie za podnośnik, gdyż albowiem mój gustowny kombinezonik nieco przyciasny był. No i jak doszło do nieuniknionego, czyli do ćwiczonego z mozołem upadku na bok, leżałam jak żółw i czekałam na podniesienie. Jak się zdarzyło, że w końcu stracili do mnie cierpliwość i pojechali sobie w p… w dół znaczy, to leżałam i czekałam jakieś 5 min. zanim wpadłam na to, że przecież mogę sobie wypiąć narty i wstać.
Ale w końcu na to wpadłam, nie?
Siostra się na mnie zdenerwowała bardzo, bo zamiast robić co mi każą, znaczy na okrzyk – hamuuuuj! jechać pługiem i na kantówkach, to się rozglądam za miejscem, gdzie by tu z jak największym wdziękiem upaść nisko na bok..
Nie miała racji, nie? KAŻDY tak zaczyna, prawda?
Po kilku godzinach takiej jazdy (no dobra, po dwóch, ale ostatni upadek był bolesny i bark mi się obił), zdjęłam narty, a następnie oddałam się szpanowaniu, że niby narty mam wbite obok, tylko sobie odpoczywam, no wiecie… tak nonszalancko.
Ech! Piękne jest życie narciarza, to naprawdę fajny sport!
Tylko uda mnie bolą. I łydki, no i plecy. I bark jeden, lewy.

PS. A góry piękne som

Wasza wysportowana

Jędz@