Moje dziecko mnie kocha. Ale tak szczerze i naprawdę, bez żadnych ale, uwag, czy zastrzeżeń.
Mimo, że jest nastolatką, mam co do tego absolutną pewność. Nie dość, że kocha, to jeszcze z uwagą wsłuchuje się w każde moje słowo, wyciąga wnioski i się stosuje! Ha! Proszę! Ja nie potrafię dziecka wychować? Ja?
Mogę to nawet udowodnić.
Potrzebny jednak pewien ogólny rys.
Wiecie jak wygląda standardowy pokój standardowego nastolatka? Nie wiecie?
Ci co nie wiedzą, niech idą sprawdzić do sąsiada. A ci co wiedzą, to wiedzą.
No, to teraz weźcie to w nawias i pomnóżcie 4 razy (moje dziecię jest wybitne pod każdym względem, po mamusi, nie? Mówiłam, prawda?) i macie nieład twórczy w pokoju mojej starszej dumy i chluby.
Staram się usilnie tam nie wchodzić, bo potem przez 3 dni drży mi lewa powieka.
Ale czasami muszę, no choćby po to, by jej przemocą odebrać komputer, albo co.
Nie powinno więc dziwić nikogo, że niejednokrotnie zwracam się do córeczki mej ulubionej, znacząco patrząc na malowniczy nieład, słowami: “Jeszcze tu nasrać i szczura wpuścić”.
No. Tak się zwracałam, ale tylko w chwilach uniesienia emocjonalnego, jak bum cyk cyk!
Acha, czy ja już mówiłam, że na stanie mam żywy inwentarz w postaci psa rasy bliskiej amstafa i rudej kotki (oba znajdy uratowane od niechybnej śmierci)?
To najwyżej się powtarzam.
No, to macie rys, teraz będzie niezbity dowód na tę miłość dziecięcą.
Córeczka jest świadoma odpowiedzialności za żywe zwierzę w domu, a to większe żywe zwierzę jakoś nie chce się przekonać do kuwety. Oczywiste jest więc, że jeśli wraca pierwsza, to wyprowadza psa na siku i kupkę. “Zapomina” jednak wielokrotnie o tym prostym obowiązku i jak dotąd jakoś to było. Aż do niedawna.
Pozostali domownicy udali się w siną dal na dłużej, córeczka sobie “zapomniała” i oddaliła się w nieznanym kierunku, a piesek postanowił w końcu się zemścić i walnął jej piękną, wielgachną, zakręconą kupę na środku nowiutkiego dywanu koloru jasna zieleń, długi włos, made in ikea. Ha! Prała to i wściekała się, na zmianę z wymiotowaniem, a było zostawić! Byłoby memento!
Ale wczoraj udowodniła, że słucha mnie niezwykle starannie i przyniosła do domu nowe zwierzątko. Kto zgadnie jakie? Palec pod budkę! Oczywiście szczura!
Wstrętnego, włochatego, z ogonem, w łaty jak krowa i zębami jak szpady! Szczura!!!!!! Potwór ma jakieś 15 cm (razem z ogonem oślizłym licząc), ale niech was nie zmyli ta nikczemna długość! To potwór i tyle! Zamieszkał w terrarium odziedziczonym po św. pamięci gekonie Fredku i straszy mnie tymi zębiskami i oczyskami. A biedna Jadźka dostała świra (ta jedna mnie rozumie, moja koteczka kochana) i poluje z zapamiętaniem na potwora, nie zważając na to, że ten udaje, że śpi.

Tadaaaaam! A nie mówiłam, że dziecię mnie kocha szalenie i słucha w każdym calu?
Było nasrać?! Proszę. Było szczura wpuścić?! Proszę.
I niech mi ktoś powie, że ja nie umiem dzieci wychowywać!

Wasza wspaniała

Jędz@

Ps. Tubę wyszukała, z wielkim mozołem i zaniedbując niecnie faceta z którym aktualnie śpi, moja ulubiona Charmusia.
(kazała mi to napisać).