Palenie papierosów jest, jak słyszałam, szkodliwe dla zdrowia.
Poza tym, wg niektórych, nic nie daje. Poza tym, wg niektórych, osoba paląca śmierdzi. Poza tym, również wg niektórych, papierosy są drogie. No a ponadto, wg niektórych, palenie jest de mode i wogóle syf, sromota, podagra i zgliszcza.
Osoby palące to słabeusze bez kręgosłupa, nienawidzący dzieci i psów, noszą białe skarpetki do sandałów i napewno mają jakieś brzydkie zboczenia.
W związku z tym jestem palaczem (palaczką?).
Wiem, że śmierdzę, szkodzę sobie i otoczeniu, szastam ciężko zarobioną kasą i jestem już nawet nie niemodna, ale wręcz trącę myszką. A co do zboczeń, to mam kilka, co jedno to brzydsze.
Trudno, tak mam.
Jednocześnie, nie da się ukryć, jestem człowiekiem. Ponadto jestem człowiekiem uczciwie płacącym podatki (w tym ten 80%-owy wliczony w cenę papierosów). Co może dziwić, jestem osobą z natury uprzejmą i nie palę w towarzystwie osób niepalących, nawet we własnym domu. Co jeszcze więcej, jestem nieubezwłasnowolniona (wiem, to ZWłASZCZA może dziwić)!
W związku z tym mam prośbę: uprzejmie proszę się odpierdolić od mojego palenia!
Jak każdy dorosły, posiadający pełnię władz umysłowych i zdolność do czynności prawnych człowiek, mam prawo decydować o paru rzeczach, w tym o sposobach niszczenia własnego zdrowia.
Czy ja skaczę na bandżi? Czy ja nurkuję z rekinami? Czy ja przesiaduję w barze “Pod kopytkiem”? A może uprawiam seks bez zabezpieczeń z przygodnymi partnerami?
Otóż NIE! Ja narażam swoje życie i zdrowie w sposób jakby nieco bardziej stacjonarny i jest to uważam, absolutnie moja sprawa, moje prawo i mój wybór.
Dawno temu gdy pracowałam w jednej takiej szacownej firmie (dopóki się nie skapli, że się do tej pracy nie nadaję wcale), wszedł w życie dziwaczny przepis, zabraniający palenia w pracy gdziebądź. Doprawdy, te nasze przepisy są czasami kuriozalne. Palacze odtąd mogli się oddawać swemu nałogowi jedynie w wyznaczonych miejscach. To jednak nie mogło być byle jakie miejsce, poza tym, że miało być wyznaczone, miało też spełniać szereg szczególnych warunków: odpowiednia powierzchnia, wentylacja i takie tam. Szanowne Szefostwo nie uznało za konieczne wyznaczać przebrzydłym palaczom takiego miejsca, uznając, że równie dobrze mogą wychodzić z budynku.
Tak, wychodziliśmy, nawet dość długo wytrzymaliśmy. Po jakimś jednak czasie, znużeni licznymi niedogodnościami skierowaliśmy do Szanownego Szefostwa pismo z prośbą o zaprzestanie dyskryminacji nas, czyli znaczącej części pracowników. Zacytuję tu część owego dzieła (mojego autorstwa, więc mogę):
“W obecnej sytuacji, zmuszeni okolicznościami, w momencie ataku nałogu wychodzimy na zewnątrz budynku, co ma liczne negatywne skutki.
Po pierwsze narażamy się na dodatkową utratę zdrowia, z powodu nie zawsze sprzyjającej aury, po drugie, na długi czas opuszczamy swoje stanowisko pracy, po trzecie stanowimy dziwowisko dla licznej młodzieży w wieku szkolnym, uczęszczającej do pobliskiej placówki oświatowej, dając jej jednocześnie zły przykład, nie wspominając o rozrywce, jakiej dostarczamy pracownikom innych instytucji mieszczących się w tym budynku”.
Efekt? A jak myślicie? Oczywiście odpowiedź negatywna. Nie ma takiej opcji, na drzewo, spadać, won, nie ma dla was miejsca przebrzydli palacze!
Zdrowy rozsądek Szefostwa jednak zadziałał. Nie wyraziło zgody, jednak “zapomniało” o jednym z pomieszczeń, które skrzętnie zostało wykorzystane do niecnych celów i odpowiednio zabezpieczone. Tym sposobem chcąc nie chcąc, nie dość, że palaczem (palaczką?) zostałam przestępcą, bo czymże innym jest świadome łamanie nawet dziwacznego przepisu.
Ja się grzecznie zatem pytam – czy to nie jest dyskryminacja? Nie chcę i nie lubię być przestępcą (przestępczynią? A kij tam!), ale zostałam do tego zmuszona. Obecnie palę w miejscach do tego wyznaczonych, bądź w samotności, robię to co chcę i co nie jest zabronione, ale zawsze znajdzie się ktoś, kto uważa, że ma prawo traktować mnie jak osobę drugiej kategorii i co więcej, śmie mnie pouczać i z wyżyn swojego piedestału informować, jaką nędzną kreaturą jestem.
Otóż nie życzę sobie!
Poprawiaj swoje samopoczucie w inny sposób, nie wiem, może zacznij dziergać, albo się onanizuj, a od mojego obsikanego terenu – wara!

To mówiłam ja:
nieco poirytowana

Jędz@

Ps. Czy ktoś jeszcze pamięta tę piosnkę? Urocza jest doprawdy.