Rozpracowywałam dziś aspekty spawalnictwa w stali kwasoodpornej i rozbierałam na czynniki pierwsze mechanizmy działania kompaktowego źródła prądu z wbudowaną chłodnicą i nagle przy frazie: “podawanie zimnego drutu” doszłam do wniosku, że chciałabym być zwiewna. I romantyczna. Jak siedemnaście mgnień wiosny, jak skrzydło motyla… Podzieliłam się tą ulotną myślą z tak zwanym najbliższym otoczeniem i – oczywiście – nie otrzymałam wsparcia, nie usłyszałam aplauzu… Echhh… Dowiedziałam się za to, że /cytuję/: “ bycie romantyczną pindzią przystoi przecież tylko do 15 roku życia, a po 40tce jest żenujące jak chuj”. Tyle, że ja nie jestem po 40, więc właśnie sobie pobędę. Nie wiem, jak to zrobię, ale na początek zacznę pisać wiersze. Egzystencjalne. Dające do myślenia. Prowokujące do refleksji. Nie żadne tam “żar z rozgrzanego jej brzucha bucha”…

Po poezji przyjdzie czas na krótkie formy literackie, może jakaś powieść w odcinkach, nie wiem jeszcze… Jeśli seks, to tylko zawoalowany, zero dosłowności.

 Będę miła dla wszystkich, dla wszystkich normalnie, i z pomocą Jędzy wytępię wszelkie złośliwe komentarze. Żadnych słownych napierdalanek w komentarzach, żadnego kopania się wzajemnie – ma być miło. I spokojnie. Blog będzie dawał wchodzącym poczucie bezpieczeństwa i siłę spokoju.

Jeszcze tylko słownictwo. Zapanować nad wulgaryzmami. Za każdą “kurwę” i “o ja pierdolę”  wymierzę sobie karę.

Jak dalej wdrożyć ten plan zmiany osobowości – pomyślę jutro. Albo pojutrze. Póki co wracam do zimnych drutów… I nucę sobie pod nosem: “bo ja mam w sobie coś takiego, co nie daje spać kolegom” /lalala/ Ale mi fajnie, co?

Jeszcze daję romantyczny obrazek, bo serduszek i tych…dollsów już nie mam czasu szukać. Tub nie umiem wstawiać, więc nic do posłuchania nie będzie.

No. I to by było na tyle.

Charmee