Dziś doszłam do dwóch, niezwykle odkrywczych wniosków.

Wniosek numer 1: mam wadliwe geny – jestem skażona, naznaczona, ciągnie się za mną fatum jak za – nie przymierzając – rodem Grimaldich.

Wniosek numer 2 wiąże się z wnioskiem numer 1 i brzmi: moja prababcia była odważniejsza ode mnie, mimo, że niewykształcona, bez internetu, który jak wiadomo sprzyja. No, sprzyja. Różnym rzeczom sprzyja, tym dobrym i tym mniej dobrym. Taaak. Mniej zachowawcza była, zero asekuracji, brawura i ułańska fantazja. I to daaawno daaawno temu, jeszcze w zeszłym wieku, jeszcze na samym początku tego zeszłego wieku.

Otóż prababcia we wczesnej młodości przeżyła fascynację osobnikiem płci przeciwnej. A jakże. Jednak źli rodzice wydali ją za mąż za innego osobnika, którego babcia darzyła uczuciem żadnym. No, prawdopodobnie trochę go pożądała, bowiem ze związku tego urodziły się cztery udane córki, w tym moja w prostej linii babcia (nadmieniam, że wszystkie panie żyją i cieszą się dość dobrym zdrowiem).

Żyła sobie prababcia z tym pradziadkiem jak Pambóg przykazał, aż tu razu pewnego wybrała się na targ, sprzedawać płody rolne w postaci ziemniaków. I jak to w Harlequinach bywa – na targu tym spotkała swą miłość młodzieńczą, nic a nic nie wyblakłą. I nawet nie ożenioną, gospodarzącą dwie wioski dalej. Tak. Zaczęło się pisanie listów – wszak nie znano wówczas komunikatorów, ani smsów – listy były przekazywane przez zaufanego posłańca. Po którymś z kolei liście, prababcia chyba stwierdziła, że ma dość i poszła za głosem serca. Poszła tak jak stała. Rodzinie przekazała, przez tego samego posłańca, iż została porwana przez Cyganów i już nie wróci. W sumie mogła wydumać coś bardziej inteligentnego, bo fakt, iż znajduje się dwie wioski dalej i bynajmniej nie w taborze, szybko stał się faktem powszechnie znanym. I oczywiście nieakceptowanym. To był szok społeczny, łącznie z pospolitym ruszeniem. Prababcia została wyklęta. I co z tego? Była szczęśliwa. Dłuuugo była szczęśliwa, bo spędzili z sobą ileś tam dziesiątków lat, mając głęboko w nosie to, co wypada, a czego nie. Nawet córki jej wybaczyły, po latach, i historię opowiadały swoim dzieciom i wnukom (wnukom w domyśle, że mnie też), jako przykład pójścia za głosem serca, bez względu na konsekwencje i okoliczności. Za każdym razem, kiedy słyszałam tę historię, czy to z ust mojej matki, czy też babci (albowiem życzyłam sobie opowiadania tego zamiast durnych bajek przed snem) słyszałam w ich głosach jakieś takie nutki… Nie wiem, czego. Żalu? Zazdrości? Z tym, że obie te niewiasty również do grona świętych by się nie dostały, tak z marszu. Trochę by musiały odpokutować… Oj, trochę tak.

Ale historia ta świadczy również o tym, że jestem genetycznie spaczona. I powinny mi ujść na sucho różne rzeczy, bo natury nie przeskoczysz. Znaczy się genów wpływających nie tyle na skoki w bok, co na “iście” za głosem serca. Powoływałam się już raz na ten argument, ale nie spotkało to się, niestety, ze zrozumieniem. /faja/

I teraz tak. Gdyby było wiadomo, że z tym 2012 to nie ściema, to fajnie by było pożyć sobie tak, jak się chce, a nie jak wypada. Bo niestety, nie jestem tak odważna, jak moja protoplastka, i chyba nie polazłabym tak, jak stoję, słysząc zew.

Za to, kiedy spotkam się – za lat ileś tam – z moją prababcią w jakimś piekle, zapytam ją, czy warto było i czy nie żałuje. I chyba kurde wiem, co mi odpowie.

No, to się namachałam.

Asekurantka Charmee