Człowiek, dystans, żart.

 

Muzyka

 

Dyskusja u Angie na temat ważności czy też nieważności narzędzia, zwanego Internetem sprowokowała mnie do napisania tego, co postaram się ująć poniżej, jeśli mi się uda. Bo to, że Internet w obecnych czasach jest czymś, bez czego trudno wyobrazić sobie życie, dla mnie nie podlega dyskusji. Po prostu niedasie. Nie da się funkcjonować bez netu, ani w skali makro, ani w skali mikro. Nawet, jeśli ktoś używa go tylko do puszczania przelewów i nie jest podłączony do sieci w domu ani w pracy. Nie będę po raz kolejny wymieniać, dlaczego tak jest, bo wszyscy_śmy śledzili dyskusję w tym temacie. Zaiste, bardziej, niż łącza stałe i radiowe, interesują mnie związki międzyludzkie. Najbardziej moje własne, ale czasami poczyniam też obserwacje na temat układów cudzych. I to mnie właśnie niezmiennie zastanawia, jeśli chodzi o virtual. Można mieć kolegów z pracy, ze studiów, z podwórka i spod budki z piwem. Można mieć też z netu. Niczym się to nie różni, poza formą kontaktu – oko w oko, czy via net. Słowo pisane, czy słowo mówione. I teraz chodzi mi mianowicie o to, że jeśli potrafimy się być kolegą, przyjacielem, czy Muzą w życiu realnym, to potrafimy też przyjaźnić się, kolegować i dawać natchnienie w necie. Kiedy słyszę teksty, że „to tylko net”, „nic tu nie jest naprawdę”. „tutaj tylko żartujemy” – od razu włącza mi się kontrolka. Już pisałam. Nie wierzę, że na potrzeby sieci można sobie wymyślić imidż trzpiotki, a realu być oczytaną intelektualistką. Bo to wyjdzie, i to bardzo szybko. Jeśli normalnie pochylamy się nad drugim człowiekiem, potrafimy go wysłuchać, niekoniecznie radzić, ale dać się wygadać i w miarę możliwości pomóc, to będziemy to samo robili w tym second lifie., w którym wszyscy tkwimy po uszy, choćbyśmy się nie wiem jak zapierali, że jest inaczej. Jeśli wchodzi się w jakiś układ z drugim człowiekiem, jest się z nim blisko, a nawet bardzo blisko, przynajmniej składa się takie deklaracje o bliskości i o znajomości go, jak własnej kieszeni, to ta bliskość nie może polegać tylko na wymianie ciumków pod publiczkę, i rozmów w konwencji żartu. Ale też, a przede wszystkim na tym, co dzieje się w zaciszu na przykład komunikatora, czy telefonu, kiedy nikt nie widzi, kiedy nie trzeba grać w spektaklu pod tytułem „Dystans”. Czy zna się realne problemy, bolączki, kłopoty z pracą, kłopoty z dziećmi, kłopoty z kasą, z sąsiadem, z kolegą i huk wie z czym jeszcze. Czy też nie chce się o nich słuchać w myśl dewizy, że tutaj jesteśmy tylko po to, żeby się bawić. I wtedy sobie myślę, że skoro takim egoizmem wykazujemy się TU, to taki sam nam towarzyszy TAM. Bo nie da się mieć dwóch twarzy.
Osobiście mam to szczęście, że jest słuchana, wysłuchiwana, a nawet ciągnięta za język, kiedy się zacinam w sobie, a za odpowiedź mam tylko i wyłącznie łzę na końcu rzęsy. I mam nadzieję, że potrafię też słuchać, wysłuchiwać i wsłuchiwać się. Jeśli nie, to żądam, aby mnie zastrzelić.

*