Materia i krążąca w niej energia.

 

Czakry, czakramy, rozsiane po ciele i świecie miejsca mocy, skupienia energii. Ktoś nie wierzy, że istnieją, a może drażni go tylko nazwa tych miejsc? Niech wyprze się istnienia energii jaką definiuje fizyka, we wszelkich jej postaciach. Niech zaprzeczy, że Entropia rośnie w miarę nieuporządkowania. Każda cząstka materii, jaka znajduje się wokół nas, nieustannie przetwarza energię, dążąc do równowagi układu – bo to stan idealny. Gdy gdzieś w dowolnej przestrzeni bilans energii nie równoważy się, wtedy dzieje się źle. Tak samo jest w ludzkim ciele, bo to przecież kupka materii, w której nieustannie zachodzą procesy fizyko-chemiczne i nieustanna wymiana energii. Czy ktoś zaprzeczy, że energia krąży jak fant pomiędzy złodziejem a właścicielem? To nie są żadne gusła, czary, ani przesądy światłoćmiące. Tak po prostu jest. Blog nie jest miejscem na wyprowadzanie skomplikowanych równań, na szukanie gotowych wzorów matematycznych – to pozostawmy naukowcom. Sami zaś, spróbujmy się wsłuchać w siebie. Uśmiechnęliście się, drwiąco? Zaleciało medytacją, albo magią, komuś zaburczało w brzuchu? Dlaczego nie kpicie z modlących się w świątyni? A może kpicie, jeśli to nie wasza modlitwa? A jeśli nie wasza, to od razu głupia, zabobonna i zła? Wierzycie tylko w konto bankowe i schabowego na talerzu, a cała reszta się nie liczy? Czy żadna z Pań, nigdy nie liczyła kalorii i nie bilansowała posiłków? Czy żaden z Panów, nie spalał energii, oddając się sportom różnym? Przecież to nic innego, jak próba zapanowania nad energią własnego ciała. W każdym człowieku siedzi pierwiastek duchowy i materialny. Od nas samych zależy, który i jak bardzo jest w nas rozwinięty. Czasem kierujemy się zmysłami, a czasem odcinamy się od nich i zaczynamy liczyć na kartce papieru – to przecież też jakieś bilansowanie. Nie można tylko liczyć, ani tylko czuć. Myślący człowiek niczego nie odrzuca na wstępie, gdy pierwszy raz uświadomi sobie istnienie nieznanego. Myślący człowiek, nie zaprzeczy czemuś, czego nie potrafi pojąć. On otworzy siódmy czakram, który ma na szczycie głowy i w końcu go olśni, a wtedy zrozumie to, o co właśnie się otarł pierwszy raz w życiu. Nikt nie rodzi się z wiedzą, ale też nie zdobędzie jej ten, który się na nią zamyka, za murem lęku bycia posądzonym o śmieszność.