Tego dnia już mi nie zależało na niczym. Czułem się staro, buty uwierały, droga wydawała się nieskończona, to znaczy taka w nieskończoność, jak mój głupawy uśmiech przyklejony do twarzy. Nagle ją dostrzegłem. Na poboczu drogi. Skuloną, świetlistą, niemal bezcielesną.

- Czy ja cię znam?

Nachyliłem się nad nią. Poczułem woń tanich perfum i alkoholu. Konkretnie, piwa.

- Ja? Ja jestem twoim wkurwem – cicho odpowiedziała ze smutkiem.

- Weź nie pier***dol, dolly, nie leć w kulki, wstawaj, idziemy!

- Zasmuciłam Cię?

- Nie! Fuck you!

- To ja cię fak ju palancie. Myślisz, że po drodze ci ze Śmiercią?

Smutni ludzie wciąż kroją własne rany, posypują solą. My, wsiowe przygłupy cierpienie wypłakujemy wraz z tanim winem, śmierć ani nam nie pomoże, ani zaszkodzi. Próbowałem więc postawić ją na nogi.
W końcu wstała, ale co to było za wstanie, nóżki jak patyczki z zapałek, a bandzioch nadęty jak parasol wystawiony do wysuszenia.

- Te fak ju, Śmierć, ty to pewnie dziecko z Etiopii – zażartowałem.

- Entropia powiadasz – spoważniała, pewnie żartu o dzieciach z Etiopii nie załapała. Po jej twarzy popłynęły łzy. A ja - na marginesie mówiąc - na  łzy to wrażliwy jestem.

- Jak już co, no to niech ci będzie entropia, ale rozumiesz o czym rozmawiamy?

- Nie! – dalej była świetlisto-siedząco-stojąca, ale równocześnie cała jakby już w moich ramionach.

- No to ja ci jego mać powiem, entropia to jest takie coś, że i tobie i mnie jednakowo do domu, za przeproszeniem kurwa, bardzo daleko.

- Czyli to jakby iść w pizdu i za trzecią palmą skręcić na wschód?

- Tak, Śmierć. Trzeba się nieźle wyportkować, żeby zajść aż tam i tu.

- Dałam radę!

- To coś taka zmęczona?!

Śmierć wreszcie spojrzała filuternie, rozbłysły jej kąciki ust, Śmierć była zmęczona, ale jednak dumna z siebie, z zalotnością było jej do twarzy. Roześmiała się siarczyście:

- Zrobiłam login, gravatara, walnęłam w wordpressa jak w ten wall nie mylić z wall street, bo nie znam angielskiego, dolałam czerwone wino do kogla mogla, a na koniec dnia jebnę ci z główki.

- Śmierć, no nie wiem co powiedzieć…  – znów czułem się staro, buty uwierały, droga wydawała się nieskończona, to znaczy taka w nieskończoność, a głupawy uśmiech był jakby coraz mniej przyklejony do twarzy.

Wg 108

Kashmir

Od zawsze wiadomo, że blog Toteramy2, na którym koncentruje się życie towarzyskie lepszej części blogosfery, na którym bywają właściciele blogów zaprzyjaźnionych z kręgu TWA i sympatyków tegoż TWA, zrzeszonych na platformach blogowych i niezrzeszonych… Otóż od zawsze wiadomo – że tak zacznę nowym zdaniem, bo poprzednie mi wyszło długaśnie zagmatwane – że zarówno kobiety, jak i mężczyźni tu bywający są po prostu naj. W każdej kwestii osobno i we wszystkich kwestiach naraz. Skład jest wyjątkowy, nie do podrobienia i nie do powtórzenia. Dlatego przyciągamy biernych czytaczy, obserwatorów, kronikarzy, trybunów, wirtualne feministki, trzpiotki bez polotu, mimozy bez kręgosłupa oraz wszelkiej maści słupy ogłoszeniowe… I długo by jeszcze wymieniać. Nie wiem, jak to się dzieje, ale ziarno samo oddziela się od plew i w naszym kręgu, milczącym lub dającym głos, często bądź z doskoku,  zostaje tylko najlepszy gatunek, zaś otręby się same odsiewają. Samesię. No ale. Ale mimo, że wszyscy należymy do jednego gatunku ludzi, co Poker dowiódł w swej ostatniej notce, to ludzie płci męskiej tu bywający, mimo, że jednostkowo stanowią naj, właśnie tymi najami różnią się od siebie, co stanowi o ich niepowtarzalności właśnie. I to jest założenie, które postaram się udowodnić, na przykładach, bo tak jest najbardziej czytelnie. W kolejności alfabetycznej, żeby nikogo nie wyróżniać.

Caddi. Caddicus Caddi jest najem jako katalizator sporów, specem od stoickiego dystansu, prawdziwego, nie li tylko deklarowanego. Niweluje tarcia, jakie czasami zdarzają się w naszym gronie, daje kredyty zaufania, z których potem jednak skrupulatnie rozlicza i nikt, ale to nikt mu w tym nie dorówna. Niekumaci uważają, że jest to objaw asekuranctwa, jednak z niekumatymi się nie zadajemy i zwisa nam ich opinia.

Cane. Nasz nowy znajomy, którego wydaje się, że znamy od zawsze, że był tu z nami na T2 od zarania dziejów. Jest najem w dziedzinie interpretacji tekstu poetyckiego, głosowo.Własnogłosowo.

Chimera jest najem w dziedzinie pojawiania się i znikania, nagłego, acz niespodziewanego, nikt też – tak jak on – nie potrafi sterować swoim astralem.

Inspektor Leśny jest najem jeśli chodzi o zmylanie przeciwnika. Z pozoru dobrotliwy, potrafi jebnąć między oczy, centralnie i uzasadnić to tak, że dalsza dyskusja w temacie jest bez sensu.

Katon Najmłodszy. Kacio. Kacieniek. Ma tę niesamowitą zaletę, ten naj, że niektóre Damy widzą go wszędzie, dosłownie wszędzie. Pewnie we własnej lodówce również. Wkurza mnie to, gdyż kurde… Lubię sobie czasami incognito pokomentować w różnych miejscach, a cały splendor spada na niego. Irytuje mnie to powoli, bo on se bimba, nic nie robi, nigdzie nie łazi, a spija miodek. Ja bynajmniej postanowiłam, że  na nieroba Kacia robić więcej nie będę. Kacieniek  nic nie pisze, nie zająknie się słowem nigdzie, prócz blogasiów z kręgu TWA, a i tak wszyscy myślą, że ogarnia cały blogostan i każde wytrącenie z równowagi idzie na jego konto. To tak, jak z jazdą pożyczonym samochodem. Zero profitów za bezwypadkową jazdę.

Maxcel. Tu się nie będę rozwodzić. Nikt nie pisze tak dobrych wierszy, jak on. Obiektywnie i subiektywnie. Nasz przyszły Noblista. Zapisy po autografy w administracji T2. Aha. I nikt oczywiście nie potrafi tak perfekcyjnie rozkręcić awantury na blogu, o godzinie trzeciej nad ranem. Awantury, że nikt z nim nie rozmawia i nikt mu nie odpowiada… Mistrzostwo świata i kolejny Nobel, obok literackiego. Max potrafi być przyjacielem i potrafi brać przyjaźń. Trudno się z nim plotkuje, gdyż nie lubi obgadywać. Nie da rady też z niego wyciągnąć żadnego info, gdyż jest jak studnia.

Poker. Mój osobisty Diabeł. Kilka zdań to za mało, żeby opisać jego najowatość. Potrafił przebić się do mnie przez pancerz, który mam – wbrew pozorom – szczelnie przysposobiony. Zna wszystkie moje bolączki, rozpoznaje w mig nastroje i potrafi pomóc w każdej sytuacji, nawet jeśli za tę pomoc obrywa po łbie… On po prostu jest. Zna mnie jak nikt tutaj, znamy się nawzajem. Mało tego, jestem pewna, że jestem jedną z nielicznych osób na tym łez padole, którym udało się dotrzeć do jego jestestwa, takiego prawdziwego. Bo on pozwala się poznać tylko nielicznym. Wyjątkowym. A reszta ma tylko mniemanie, zazwyczaj totalnie błędne i nietrafione. Posiadacz jednego z najlepszych blogów w sieci, zwanego Ambajami, na których to Ambajach pisze najpiękniejsze notki, pod wpływem swej Muzy, czyli mnie. Muza czasami upierdala jego Wenie skrzydełka przy samej końcówce pleców, ale to nie zmienia faktu, że takich słów, jakie dostałam od niego, może pozazdrościć mi każda. I pewnie zazdrości. Niektóre nawet zawiszczą.

Wuguś. Wg108. Nikt mu nie dorówna w dolewaniu śmietanki do kawy. I to śmietanki w najlepszym gatunku. Śmietanka wierszem, prozą, paszkwilem, cytatem. Tak lubię, to lubię. Strzela najcelniej. I obiektywem aparatu, i ironią i żartem. Jest też najem w przekazywaniu dobrych Aniołów, do powieszenia na choince. Orędownik poznawania się w realu. Do mnie podobny w tym, że oboje najgłośniej nawołujemy do niekarmienia trolla, a potem najhojniej sypiemy paszę temu trollu.  

No. I to by było na tle, alfabetycznie i w kilku zdaniach. Czy ktoś ma jeszcze wątpliwości, że chłopaki na T2 różnią się tylko najami, bo tak w ogóle, to są całościowo naj? Jeśli ma, to niech powie teraz, albo zamilknie na wieki.

possibility

Kiedy patrzę na człowieka, myślę, że jest najbardziej przystosowanym gatunkiem do życia na tej planecie. Znosi palące upały i przerażające zimna. Żyje od bieguna do równika. Stąpa po ziemi, pływa po wodach i lata w powietrzu. Okiełznał wszystkie żywioły i zaprzągł do pracy na własną korzyść. Stworzył rzesze bogów, oddawał im z pokorą hołdy i z butą przeciwstawiał się im. Nieustannie wznosi i niszczy imperia. Obmyśla systemy, określa definicje, wszczyna wojny, tworzy wartości i reguły, czyni rewolucje. Pasie się chciwością, żądzą władzy, pieniądzem, zemstą i nienawiścią. Potrafi okazać współczucie, miłosierdzie, przywiązanie. Jest zdolny do każdego poświęcenia w myśl własnych idei. Stawia przed sobą cele, do których uparcie i konsekwentnie dąży. Odczuwa ból, strach, niepewność oraz radość, szczęście i miłość. Bywa podły i szlachetny. Jest zły i dobry. Rodzi się i umiera. Czy Ty czymś się od niego różnisz?

W spodniach czy w sukience

Hehehehe, czy ty jesteś grzeczną dziewczynką, która chce iść do nieba, że co, bo niedosłyszałem, nie masz już dokąd, cholero? Szlag cię trafił, no i o czym myślałaś tak sobie pukając. We drzwi. Co to ja jestem, caritas, albo jakiś anteportas? Wejdź, wlazł, czy jak ci tam w domu mówią, kurdebalans. A za przeproszeniem Ania. Kurwa, co za ania, wy wszystkie anie jesteście. Czy ja pytałem się, jak masz na imię? Co to mnie może obchodzić? No zastanów się. No zastanów się, bo tu może piekło jest i źle trafiłaś. Dlatego właśnie jest gorąco, ale ja dziewczynki z zapałkami nie zapraszałem. Dlaczego jestem niegrzeczny? Bo nie lubię być grzeczny, proste?  Mnie też chuj strzela, że jest mokry śnieg, no i że nie masz dokąd iść w tych butach. Gdzieś je kupiła? Pewnie w biedronce, to se usiądź. Albo wstań, herbata jest w szafce, czajnik widzisz, gdzie z tymi łapami, nie ta szafka! No gdzie kurwa w tych butach, ściągaj! Majtki też możesz, przez głowę. Mało śmieszne, mało śmieszne, a czy ja cię do cyrku zapraszałem? Kto pukał, może ja pukałem? To stul ryja, kubek w łapki, chleptaj herbatę i spadaj. Jaka kontrola? Legitymacja? Ty wypłoszu! Jesteś z Agencji, hehehe modernizacji rynku rolnego, kurwa w zimie. Zastrzelę psa, nosz kurwa zastrzelę psa, że cię pizdo nie wyczuł, to już obmiary zimą robicie? Ten pierdolony azor. To takie teraz wydekoltowane pindy w śnieg wysyłają, na obmiary kontrolne… Co z tego, że masz sweter, ja dekolty widzę, bo mam rentgena w oczach. No idź, zrób se obmiary, bo ja już zrobiłem. Powiem że to nie jest nie jest 906 090. Dlaczego moja działka ma mieć numer 4? Jakie 4? Ja mam 18. Cztery w hektarach? No, mów tak od razu, ja podawałem w centymetrach. To znaczy miałbym nawet 20 gdybyś ty miała 906 090 czyli 90 60 90, hehehehe, dlaczego mało śmieszne i żenujące? Weź nie pierdol o satelitach, może jeszcze marycha spod śniegu wystaje? No to co jeszcze robisz na umowę zlecenie? Dlaczego od razu cham i zawołam kolegów? Że masz prawo łazić po mojej ziemi pod moją nieobecność, ok, według mnie ja mam prawo odstrzelić cię na mojej ziemi, zwłaszcza po zmierzchu, miałem nie wypuszczać psa z domu, bo się suki w okolicy gonią, ale sama tego chciałaś. Dlaczego mam na spokojnie. Przecież job twoju mać ja jestem na spokojnie. To ty się wpierdalasz w mój miły za przeproszeniem wieczór. Sąsiad to by miał kulturę, z flaszką przyjść, a ciebie kuźwa nosi po nocy w butach z biedronki. Jak te suke.
- Azor, naści, jakaś pani do ciebie!

Monolog wewnętrzny przeprowadził nieoceniony

Wg 108

Muzyka

Dyskusja u Angie na temat ważności czy też nieważności narzędzia, zwanego Internetem sprowokowała mnie do napisania tego, co postaram się ująć poniżej, jeśli mi się uda. Bo to, że Internet w obecnych czasach jest czymś, bez czego trudno wyobrazić sobie życie, dla mnie nie podlega dyskusji. Po prostu niedasie. Nie da się funkcjonować bez netu, ani w skali makro, ani w skali mikro. Nawet, jeśli ktoś używa go tylko do puszczania przelewów i nie jest podłączony do sieci w domu ani w pracy. Nie będę po raz kolejny wymieniać, dlaczego tak jest, bo wszyscy_śmy śledzili dyskusję w tym temacie. Zaiste, bardziej, niż łącza stałe i radiowe, interesują mnie związki międzyludzkie. Najbardziej moje własne, ale czasami poczyniam też obserwacje na temat układów cudzych. I to mnie właśnie niezmiennie zastanawia, jeśli chodzi o virtual. Można mieć kolegów z pracy, ze studiów, z podwórka i spod budki z piwem. Można mieć też z netu. Niczym się to nie różni, poza formą kontaktu – oko w oko, czy via net. Słowo pisane, czy słowo mówione. I teraz chodzi mi mianowicie o to, że jeśli potrafimy się być kolegą, przyjacielem, czy Muzą w życiu realnym, to potrafimy też przyjaźnić się, kolegować i dawać natchnienie w necie. Kiedy słyszę teksty, że „to tylko net”, „nic tu nie jest naprawdę”. „tutaj tylko żartujemy” – od razu włącza mi się kontrolka. Już pisałam. Nie wierzę, że na potrzeby sieci można sobie wymyślić imidż trzpiotki, a realu być oczytaną intelektualistką. Bo to wyjdzie, i to bardzo szybko. Jeśli normalnie pochylamy się nad drugim człowiekiem, potrafimy go wysłuchać, niekoniecznie radzić, ale dać się wygadać i w miarę możliwości pomóc, to będziemy to samo robili w tym second lifie., w którym wszyscy tkwimy po uszy, choćbyśmy się nie wiem jak zapierali, że jest inaczej. Jeśli wchodzi się w jakiś układ z drugim człowiekiem, jest się z nim blisko, a nawet bardzo blisko, przynajmniej składa się takie deklaracje o bliskości i o znajomości go, jak własnej kieszeni, to ta bliskość nie może polegać tylko na wymianie ciumków pod publiczkę, i rozmów w konwencji żartu. Ale też, a przede wszystkim na tym, co dzieje się w zaciszu na przykład komunikatora, czy telefonu, kiedy nikt nie widzi, kiedy nie trzeba grać w spektaklu pod tytułem „Dystans”. Czy zna się realne problemy, bolączki, kłopoty z pracą, kłopoty z dziećmi, kłopoty z kasą, z sąsiadem, z kolegą i huk wie z czym jeszcze. Czy też nie chce się o nich słuchać w myśl dewizy, że tutaj jesteśmy tylko po to, żeby się bawić. I wtedy sobie myślę, że skoro takim egoizmem wykazujemy się TU, to taki sam nam towarzyszy TAM. Bo nie da się mieć dwóch twarzy.
Osobiście mam to szczęście, że jest słuchana, wysłuchiwana, a nawet ciągnięta za język, kiedy się zacinam w sobie, a za odpowiedź mam tylko i wyłącznie łzę na końcu rzęsy. I mam nadzieję, że potrafię też słuchać, wysłuchiwać i wsłuchiwać się. Jeśli nie, to żądam, aby mnie zastrzelić.

*

tuba

I mamy zimę. Trochę ona wiosenna i nieśmiała, bo to, co spadnie, niedługo topnieje. Przynajmniej u mnie tak jest. Styczeń pomału dogorywa, jeszcze w lutym może ścisnąć mrozem w celu wymrożenia robali i zarazów, bo marcowa zima, to może nam naskoczyć na pygostyl. Nam, wolnym i błękitnym ptakom blogosfery, można skakać na dowolne miejsce. Niestraszne nam zawieruchy, ulewy, burze, palące słońca innych galaktyk, i smagania kosmicznymi wiatrami historii. Przetrwamy każdą niepogodę, dokarmiając stworzenia boże niezależnie od pory roku, dnia i miejsca. Będą jadły nam z rąk i z czasem dadzą się oswoić. Tak to już jest w przyrodzie. Jednak mamy obowiązek pamiętać, że jesteśmy odpowiedzialni za to, co oswajamy.

Dead man

Charmee uważa, że znalazła na mnie sposób, żebym pisał. Mianowicie: pisze komenta, że poker zaraz, za chwilę, niebawem, wieczorem, jutro (…) wstawi notkę. To nie jest fair, Skarbie! Zwłaszcza, że ostatnio nie mam jakoś parcia na pisanie. Może za przyczyną tego, leży za duża kumulacja problemów i spraw różnych do odhaczenia, takich prywatnych, codziennych, pracowniczych i nawet zwyczajnych jak mus ogarnięcia w domu, zrobienia jakiegoś żarcia, czy pranie. Przy czym, to ostatnie nijak ma się do pewnej leśniczówki, które to miejsce, dawało siły twórcze pewnemu piszącemu. A ja cóż. Mieszkam w miejskim zgiełku, choć trochę na uboczu, z każdej strony, patrzą na mnie okna sąsiadujących domów . Nie lubię zimy, a od jakiegoś czasu, upływające tygodnie powodują u mnie ‘katatonię’. Wstaję gdy jeszcze ciemno, wracam gdy już ciemno. Wydaje mi się, jakbym łaził w kieracie. Jakbym nigdy nie miał urlopu. Jakbym stał w miejscu, a wszystko wokół mnie wirowało i pędziło gdzieś w szalonym tempie. Zjadliwi dowcipnisie, powiedzą, że to kryzys wieku średniego, a mnie, normalnie nic się nie chce. Codziennie, gdy uda mi się zwlec z wyrka, mówię do siebie głośno odliczając: jeszcze 4 razy wstać, jeszcze trzy razy wstać, jeszcze dwa razy wstać itd. Wiem, że to minie, zawsze mija do następnego razu. Do kolejnej wiosny, aż kiedyś nie poznam swojej twarzy w lustrze. Dopadł mnie brat Ramzesa – Kryzys. Iiii tam, ani krztyny romantyzmu z siebie nie mogę wykrzesać. Siedzę tylko i patrzę, sam nie wiem gdzie i w jakim celu.  To ile kto ma tych cholernych kulek?