Kwestia czasu.

Ty i złota rybka.

Burzysz słowem spokojną taflę moich myśli, jak powierzchnię wielkiej wody, po której rozbiegają się okręgi zdań. Żeby Cię zamknąć w środku i już nie wypuścić na zewnątrz. Uwięziona w myślach wspólnych obydwojgu, często miotasz się i idziesz na dno samej siebie by lepiej poznać tego, kogo tam chowasz. Przyjmujesz od niego łyk powietrza, by móc wydostać się na powierzchnię i zaczerpnąć tam tlenu. A ja, jak złota rybka spełniam Twoje życzenia w pakietach po trzy sztuki na raz. Za symbiozę z Tobą dostaję rozwielitkę i trzy bąbelki powietrza z Twoich płuc – na dzień. Czy kogoś dziwi taki układ? Mnie nie, gdyż nie potrzebuję zbyt wiele do tego, aby żyć. Wystarczy trochę dawać i trochę brać.